hoe het werkt

Een laparoscoop is een verlichte buis die via een sneetje in de navel in de buik wordt ingebracht. Vervolgens wordt koolzuurgas in de buik gebracht om de interne organen weg te duwen. Met de laparoscoop kan de arts letterlijk de voortplantingsorganen van een vrouw zien en bepalen of er sprake is van blokkeringen of andere problemen. Als met laparoscopie een vorm van blokkering wordt gevonden, kan deze soms in dezelfde procedure worden verwijderd. Als endometriose of adhesies (littekenweefsels) worden waargenomen, kunnen deze tijdens de laparoscopie vaak ook worden gecorrigeerd met behulp van laser - of elektrocauterisatie. Zijn de afwijkingen uitgebreider, dan kan het zijn dat voor een eventuele behandeling moeten worden overgegaan tot een buikoperatie (laparotomie).

Als de kans hierop bestaat, wordt dit vooraf met de vrouw besproken. Soms wordt er tijdens de kijkoperatie besloten om over te gaan op een laparotomie, maar het kan ook zijn dat daar een aparte afspraak voor gemaakt.

naar boven

risico’s

De ingreep zelf wordt verricht onder narcose. De volgende neveneffecten kunnen optreden:

• Buikpijn na de operatie, gevoeligheid en blauwe plekken op de buik.
• Pijn in de schouders en buik als gevolg van het koolzuurgas.
• Misselijkheid of hoofdpijn als gevolg van de narcose.

naar boven

mogelijke complicaties

• Beschadigingen van interne organen (darmen, blaas, urineleiders) die een chirurgische spoedingreep vereisen (ongebruikelijk neveneffect - bij 1.000 procedures komt dit in twee tot vier gevallen voor).
• Longoedeem (vloeistof in de longen, komt zelden voor).
• Zware bloedingen of hoge koorts zijn tekenen dat een arts moet worden geroepen.

naar boven

resultaten

De succespercentages van laparoscopie kunnen sterk variëren, afhankelijk van de reden voor de procedure Bij vrouwen met ernstige afwijkingen aan de eileiders blijkt het veelal niet zinvol om laparoscopische dit proberen te herstellen. Meestal wordt dan geadviseerd om direct over te gaan op IVF.

naar boven