zwangerschapverlies

Het ouderschap begint voor veel ouders vaak al vóór de zwangerschap waarbij ze praten en fantaseren over hoe hun leven straks - hopelijk - zal veranderen. Echoscopisch onderzoek maakt het kind soms al zeer vroeg in de zwangerschap zichtbaar. Zo ontstaat al snel een band.

Helaas krijgen paren met verminderde vruchtbaarheid in sommige gevallen ook (nog) te maken met zwangerschapsverlies. In alle gevallen is dit al een verdrietige gebeurtenis, maar bij deze paren kan de klap nog harder aankomen.

Zwangerschapsvelies kan op verschillende momenten in de zwangerschap plaatsvinden. Als de zwangerschap eindigt voor de 16e week dan spreekt men van een spontane abortus of miskraam. Dit gebeurt naar schatting bij ongeveer 1 op de 10 zwangerschappen. Veel paren houden in de eerste drie maanden van de zwangerschap nog rekening met een miskraam, maar durven vanaf de vierde maand meer te genieten omdat ze weten dat de kans dat het daarna nog misgaat erg klein is.

Gelukkig is deze kans inderdaad zeer klein, maar toch overlijdt nog ongeveer één op de honderd kinderen tijdens het verdere verloop van de zwangerschap of rond de bevalling. Ook kan het gebeuren dat een gewenste zwangerschap wordt afgebroken omdat uit onderzoek is gebleken dat het ongeboren kind een ernstige afwijking heeft.

Het gemeeschappelijke is dat er in al deze situaties een rouwproces bij komt kijken. Zeker als er aan de zwangerschap vruchtbaarheidsproblemen vooraf gingen is het verlies vaak moeilijk te accepteren. In alle gevallen is het belangrijk om hier samen en met anderen over te kunnen praten. Het kan u helpen om hierover ook met lotgenoten te praten. De patiëntenvereniging Freya kan hierin ook een rol spelen. Vaak beleven beide partners dit op hun eigen manier en in hun eigen tempo, maar het is belangrijk om ook nu voor elkaar te zijn. Indien nodig kan er ook professionele hulp worden gezocht om deze ervaring een eigen plaats te kunnen geven en de draad weer op te pakken. De FIOM kan u hierbij mogelijk helpen. Als u beiden zover bent, overleg dan ook met uw arts wannneer het medisch gezien weer verantwoord is om de vruchtbaarheidsbehandelingen te hervatten.

Miskraam

Een miskraam betekent ook een streep door de toekomstplannen. Ieder die hiermee te maken krijgt zal dit op zijn of haar eigen manier moeten verwerken en het kost meestal tijd voor de gevoelens verwerkt zijn. Zeker als een miskraam zich meerdere keren herhaalt, betekent dit vaak een grote psychische en lichamelijke belasting. Omdat de omgeving vaak nog niet op de hoogte was van de zwangerschap, is het vaak moeilijk om met anderen over deze emoties te spreken. Toch is dat belangrijk voor de verwerking. Voor velen is het ook heel moeilijk te accepteren als er na meerdere miskramen geen duidelijke oorzaak is gevonden. In dat geval ervaren de meeste paren gevoelens van angst en onzekerheid en vragen zij zich af of zij ooit nog eens een eigen kind in hun armen zullen houden.

Doodgeboorte

Doodgeboorte is de geboorte van een kind dat is overleden tijdens de zwangerschap (intra-uteriene vruchtdood) of rond de bevalling. Niets is aangrijpender dan geboorte en dood, het begin en het einde van het leven. Als een kind vóór de geboorte, tijdens de bevalling, of kort daarna overlijdt, vallen deze gebeurtenissen samen. Het verlies van een kind is een van de meest ingrijpende soorten verlies waarmee een mens te maken kan krijgen, ook als het tijdens de zwangerschap of rond de bevalling gebeurt. Ook de beslissing om een gewenste zwangerschap af te breken is een zeer ingrijpende gebeurtenis.

Rouwen om het verlies van een baby zal een tijd van hard werken zijn en dat vergt tijd en energie. Er moet voldoende tijd worden uitgetrokken voor fysieke en emotionele genezing, zeker alvorens te proberen om opnieuw zwanger te worden. Mannen en vrouwen verwerken het verlies vaak in verschillend tempo en op verschillende manieren. Wees hierover open tegenover elkaar om onnodige verwijdering te voorkomen.

Ouders van doodgeboren kinderen hebben meestal behoefte aan veel steun van mensen uit hun omgeving. Lotgenoten kunnen eveneens een grote steun zijn, zij begrijpen en voelen vaak beter dan wie ook aan wat u doormaakt. Het is goed om te weten dat er gespreksgroepen bestaan van ouders die een kind hebben verloren. Meestal kan uw huisarts, verloskundige of een hulpverlener uit het ziekenhuis u ook met zulke ouders in contact brengen.

De laatste jaren is er gelukkig steeds meer kennis en begrip gekomen voor verdriet rond doodgeboorte. Ouders worden steeds meer aangezet hun gevoelens te uiten en ook in de begeleiding van ouders is veel veranderd. Kranten, radio en televisie besteden steeds meer en vaker aandacht aan dit onderwerp zodat ook mensen die een dergelijk verlies niet meemaakten er meer oog voor krijgen. Het is belangrijk om erop te vertrouwen dat u dit intense verdriet te boven kunt en zult komen. Uiteindelijk zal het een eigen plek krijgen binnen uw relatie en uw leven. Het belangrijkste is dat u steeds uw eigen gevoel volgt en uw eigen beslissingen neemt. Naast uw omgeving kunnen hulpverleners u zo nodig hierbij steunen.