oorzaak van een vroege miskraam

Voor de meeste vroege miskramen zijn geen specifieke oorzaken aan te wijzen. Vaak gaat het om een aanlegstoornis bij het vruchtje waarbij in de zeer delicate “verdeling” van de normale genen iets mis is gegaan. Het vruchtje groeit niet meer verder en wordt door het lichaam afgestoten. De natuur lijkt hiermee zelf een logische oplossing te vinden voor het probleem.

Bij een vroege miskraam is vaak alleen de vruchtzak aangelegd, zonder embryo. Dit embryo is dan in een zeer vroeg stadium gestopt met groeien en daardoor niet meer herkenbaar.

De oorzaak is meestal een chromosoomafwijking die bij de bevruchting is ontstaan. Dit betekent niet dat het hiermee ook een erfelijke afwijking is: in de regel heeft het geen gevolgen voor een eventuele volgende zwangerschap. Vaak is er al sprake van een groeiachterstand van de vrucht en van een slechter functionerende placenta of moederkoek. Pas na meerdere miskramen (habituele abortus) wordt geadviseert om nader onderzoek te verrichten naar de oorzaak.

naar boven

verschijnselen van een dreigende miskraam

De zwangerschapsverschijnselen zoals gespannen borsten en eventuele ochtendmisselijkheid kunnen soms afnemen vlak voor een miskraam. Andere tekenen van een dreigende miskraam kunnen vaginaal bloedverlies en menstruatie-achtige buikpijn in het begin van de zwangerschap zijn. Echter, in ongeveer de helft van deze gevallen is er gelukkig toch niks aan de hand. Uw arts kan u vaak geruststellen.

Bloedverlies in de tweede of derde maand is vaak het eerste tekenen van een miskraam. Blijkt uit onderzoek dat het vruchtje niet (meer) levensvatbaar is, dan komt de miskraam vaak spontaan binnen een aantal dagen na dit bloedverlies op gang. Dit kan echter ook langer duren. De miskraam kan worden afgewacht of worden opgewekt door middel van een curettage. Dit hangt af van uw persoonlijke voorkeur en de tijd waarop een spontane miskraam op zich laat wachten. Vanwege het meer natuurlijke verloop heeft het meestal de voorkeur om een spontane miskraam af te wachten. Uw arts zal de opties met u bespreken.

Bij een spontane miskraam zal geleidelijk de krampende buikpijn toenemen en wordt het bloedverlies vergelijkbaar met een hevige menstruatie. De miskraam heeft plaatsgevonden als ook het vruchtzakje uit de baarmoeder naar buiten gedreven wordt. Dit is soms herkenaar als een roze blaasje gevuld met vocht. Vaak komen er ook veel stolsels mee. Twijfelt u of u een vruchtzakje of een stolsel bent verloren, dan kunt u het weefsel opvangen en meenemen om te laten beoordelen. Bij een “normale” miskraam zal de pijn snel verdwijnen en zal ook het bloedverlies na de miskraam afnemen. Blijft het bloedverlies of krampende buikpijn na de miskraam aanhouden, ontstaat er koorts of maakt u zich zorgen over het verloop van de miskraam dan is het verstandig om contact op te nemen met uw arts. Een medische reden voor een curettage is er alleen als de miskraam niet volledig is geweest (incomplete miskraam) waardoor het bloedverlies blijft aanhouden.

naar boven

andere oorzaken van vaginaal bloedverlies

Het is logisch dat zwangere vrouwen die in het begin van de zwangerschap vaginaal bloedverlies bemerken erg bezorgd en bang zijn voor een miskraam. Gelukkig duidt dit vaginale bloedverlies niet altijd op een miskraam. Er zijn er ook andere mogelijke oorzaken. De gynaecoloog zal u onderzoeken om te proberen de oorzaak te vinden. Het kan bijvoorbeeld ook worden veroorzaakt door een makkelijk bloedende baarmoedermond vanwege bijvoorbeeld een poliepje of ontsteking. Meestal wordt dit vaginale bloedverlies dan bemerkt na de gemeenschap of bij obstipatie (harde ontlasting). Heel soms blijkt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap de reden te zijn. Vaak gaat dit gepaard met behoorlijke buikpijnklachten. Een minder vaak voorkomende reden van vaginaal bloedverlies is het afsterven van een tweede vruchtje als er in aanleg een tweeling was. Ook een bloeding naast het vruchtzakje kan de oorzaak zijn. Als er geen reden gevonden kan worden, dan kan het zijn dat de onschuldige bloeding veroorzaakt werd door het ingroeien van de zwangerschap in de baarmoeder. Dit wordt een innestelingsbloeding genoemd.

naar boven

als een miskraam blijkt uit een controle onderzoek

In de zeer vroege zwangerschap geeft een echoscopisch onderzoek soms nog geen duidelijkheid over de levensvatbaarheid van de zwangerschap. Als er (nog) geen vruchtje wordt gezien, of nog geen hartactie, dan zal het echoscopisch onderzoek minimaal een week later herhaald zal worden. Als uit dit onderzoek echter weer blijkt dat er een leeg vruchtzakje is of dat er geen hartje (meer) klopt, dan is er helaas geen behandeling mogelijk om de zwangerschap te behouden. De zwangerschap zal waarschijnlijk vanzelf in een spontane miskraam eindigen, maar wanneer dit gebeurt is moeilijk te voorspellen. Uw arts zal met u de mogelijkheden bespreken waarop de miskraam kan plaatsvinden. Er zijn twee mogelijkheden met beide voor - en nadelen. De keuze hangt af van uw persoonlijk voorkeur.

U kunt er voor kiezen om deze spontane miskraam af te wachten en hiermee de de natuurlijke gang van zaken een kans geven. Het is verstandig om met de arts een termijn af te spreken hoelang u hierop wilt/kunt wachten. Ook kunt u ervoor kiezen om de miskraam te laten plaatsvinden door een zogenaamde curettage. Hierbij krijgt u een korte narcose of andere verdoving waarbij de gynaecoloog de baarmoederholte via de vagina leegmaakt. Dit is technisch een kleine ingreep, met gelukkig maar een zeer klein risico op complicaties.

Als u besluit af te wachten kan het echter ook gebeuren dat een spontane miskraam toch te lang op zich laat wachten waardoor alsnog een curettage zal moeten plaatsvinden. Ook als blijkt dat de miskraam niet volledig is geweest (het bloedverlies blijft na de miskraam aanhouden) zal er mogelijk een (na) curettage nodig zijn.

naar boven

habituele abortus

Wanneer een vrouw drie of meer opeenvolgende miskramen heeft gehad spreekt men van een habituele abortus of herhaalde miskraam. Dit komt voor bij 0.5 - 1% van de vrouwen die zwanger worden.

Evenals bij een eenmalige miskraam is de oorzaak van herhaalde miskramen meestal een aanlegstoornis die bij de bevruchting is ontstaan. Het embryo groeit dan niet verder en wordt afgestoten. Waarom dit bij de ene vrouw vaker gebeurt dan bij de andere, is niet bekend. Als er sprake is van habituele abortus dan zal de mogelijkheid van het verrichten van nader onderzoek besproken worden. Bij deze vrouwen is de kans dat er een onderliggende reden gevonden wordt iets groter, maar toch wordt ook dan maar bij ongeveer 15% van de paren een oorzaak gevonden voor de herhaalde miskramen. Voordat u besluit nader onderzoek te verrichten is het belangrijk om u dit in uw achterhoofd te houden en zich daarnaast te realiseren dat áls er een oorzaak gevonden zou worden, deze vaak niet te behandelen is. Het nadere onderzoek naar de oorzaak omvat meestal onderzoek naar chromosoomafwijkingen, echografisch onderzoek van baarmoeder en eierstokken en bloedonderzoek. Meerlingzwangerschap, hoge leeftijd van de moeder en de gezondheidstoestand van de moeder (waarbij rook - en drinkgedrag en omgevingsfactoren een rol spelen) kunnen van invloed zijn op de kans op het krijgen van een miskraam.

naar boven