vruchbaarheidsonderzoeken en medische behandelingen

De meeste paren die overgaan tot adoptie doen dit omdat ze zelf op een biologische manier geen eigen kinderen kunnen krijgen. Voordat dit feit echter duidelijk is is er echter al vaak veel tijd verstreken met afwachten, hulp zoeken en het ondergaan van vruchtbaarheidsonderzoeken en behandelingen.

Een van de redenen om zich tijdens de behandelingsfase vast maar aan te melden voor een eventuele adoptieprocedure is dan ook het boeken van tijdwinst. Op deze manier houd je twee opties open.

Het is op zich een logische gedachte, maar aan deze benadering zitten ook wel wat haken en ogen. Voor veel paren staat de wens voor een biologisch eigen kind toch voorop. Veel aanmelders vragen bij het bureau daarom om uitstel van de verplichte voorlichting omdat men nog in een traject van vruchtbaarheidsbehandelingen zit. Ook gebeurt het dat de aanvraag wordt teruggetrokken omdat er alsnog een biologisch eigen kind is gekomen.

IVF en andere vruchtbaarheidsbehandelingen vragen naast tijd ook veel energie van paren. Het kan voor hen een geweldige psychische belasting zijn om steeds tussen hoop en vrees te moeten leven. Relaties kunnen er door onder druk komen te staan, het plezier in seks kan tijdelijk verdwijnen, je gemoedstoestand wordt door de hormonale beïnvloeding veranderd en ga zo maar door. Er wordt soms door deelnemers aan de adoptievoorlichting die ook bezig zijn met vruchtbaarheidsbehandelingen gezegd dat het je zo intensief bezighouden met verschillende procedures (en twee kinderen) haast onmogelijk is.

Daar staat tegenover dat het alvast opstarten van een adoptieprocedure voor anderen juist heel bevrijdend kan zijn. Het kan bij deze paren de druk van het zo graag bereiken van een zwangerschap verminderen. Het met een andere vorm van ouderschap bezig zijn, opent een ander perspectief op het gewenste biologisch eigen kind. Er zijn paren die zeggen dat ze pas voor adoptie kunnen besluiten als ze al het mogelijke hebben gedaan om zelf een kind te krijgen. Pas op het moment dat dit niet mogelijk bleek te zijn en men daarover heeft kunnen rouwen, kwam er ruimte voor een adoptiekind.

Het al dan niet bezig zijn met medische behandelingen heeft voor de verplichte voorlichting geen consequenties, maar voor het gezinsonderzoek wel. Het gezinsonderzoek beoogt een weergave te zijn van een min of meer stabiele gezinssituatie. Bij het ministerie en in het buitenland wil men daar iets over weten. Het volop bezig zijn met vruchtbaarheidbehandelingen heeft altijd als doel om een zwangerschap te bereiken waardoor - in het licht van het gezinsonderzoek - de eigen gezinssituatie nog zal kunnen wijzigen. De meeste raden adviseren dan ook om het gezinsonderzoek uit te stellen totdat men meer zekerheid heeft. Je kunt in dit geval niet spreken van een strikt landelijk beleid van de Raad voor de Kinderbescherming, maar men probeert het per situatie te bekijken.

Omdat ze de procedure niet willen vertragen twijfelen sommige paren eraan of ze de raadsonderzoeker dan wel iets moeten vertellen over hun vruchtbaarheidsbehandelingen. Het mag duidelijk zijn dat het verzwijgen niet verstandig is aangezien de maatschappelijk werker uitvoerig met de aanvragers spreekt over de motieven om te gaan adopteren. Hier horen voor het overgrote deel van de adoptieaanvragers nou eenmaal ook kinderloosheid en vruchtbaarheidsbehandelingen bij. Door daar niet eerlijk over te zijn maakt men het vooral zichzelf moeilijk.